|
 |
|
 Nosił długi, |
Felieton Zamiatacz liści
Pamiętam jak razem z mamą odwiedzaliśmy ciotkę Tamarę. Mieszkała w starej kamienicy we Wrzeszczu. Drewniane, trzeszczące schody. Ospały, gruby kocur śpiący na stercie gazet. Pamiętam, że córka cioci Tamary miała żółte oczy. Kot natomiast głośno mruczał.
Na moim osiedlu zawsze było bardzo dużo kotów. Pamiętam nawet jak z kolegami obserwowaliśmy kocicę z małymi (były jeszcze ślepe) przez rozbite piwniczne okienko. Światło nagiej żarówki, słoiki z konfiturami i ten specyficzny zapach. Przypomnialem sobie o tym patrząc ostatnio przez okno w wózkarni. Podwórko z tej perspektywy wydaje się zupełnie inne. To nie tylko to, że jest bliżej ziemi. To pespektywa małego chłopca.
Kostka brukowa, studzienki kanalizacyje, zgubione monety i klucze, mrówki, motyle i zardzewiałe agrafki. Miasto było wtedy znacznie większe, niezbadane.
Od zawsze miałem powracające sny. W jednym śniłem o własnym śnie, o tym, jak budzą mnie odgłosy za oknem. Rzucam się aby je zamknąć zanim ktoś wedrze się do środka. Nie zawsze mi się to udaje. Wówczas intruz próbuje mnie udusić. Nigdy nie widziałem twarzy tej osoby.
Drugi sen jest o mieście. Mógłbym z pamięci narysować jego mapę. Pamiętam spłoszone gołębie, latawce, zieloną trawę i odpadający tynk. Dziwne, wielkie pomniki. Puste ulice. Pojawiała się tam tylko jedna osoba, której bardzo się bałem.
Zamiatacz liści. Nosił długi, zgniłozielony płaszcz i był trochę podobny do dziadka mojej sąsiadki (opowiadała mi, jak czasem wstaje w środku nocy i bije głową w ścianę). Zawsze jak mnie widział wymachiwał miotłą.
Wspominając dzieciństwo nigdy nie jestem pewien czy coś wydarzyło się naprawdę czy tylko mi się przyśniło. Wszystkie wspomnienia są mi jednak tak samo drogie. |
|
|
|
