Kim Richardson. Marzę o podwodnych miastach, łańcuchach górskich i długaśnych mostach.
Moje serce jest kolosalne. Moje ciało pokrywa się coraz grubszą korą. Jestem miotającym się ptaszkiem w klatce. Stanowię ucieleśnienie niekonwencjonalnej kurodomowości, z przerwami na okrutne wdupolejstwo - to i to naturalnie z powołania. Połączyłam siły z Remodernizmem i Struckizmem. Maluję.
Maluję na zwietrzałych kawałkach drewna, które znajduję porzucone w zaułkach miasta. Moje malarstwo jest intuicyjne. Nigdy nie planuję obrazów, nie tworzę do nich szkiców. Są one raczej katarktyczną, emocjonalną papką. Moje prace mają być wyzwaniem dla widza, którego zadaniem jest subiektywne odszyfrowanie znaczenia obrazu. Zapraszam na podróż wewnątrz, do poznania swoich własnych ścieżek i prawd uniwersalnych.
