|
 |
|
 W wielu |
3D Nieodpowiedzialny podział abstrakcji 3D
czyli kisiel, zdechły kurczak i kosmiczny landszafcik
W Abstrakcji 3d, pomimo praktycznie całkowitego braku ograniczeń, jakie „gatunek” narzuca na twórcę, można zauważyć dosyć wyraźny podział na 3 grupy. Z łatwością odnajdujemy charakterystyczne typy obrazków. Każda z nich zawiera szeroki wachlarz prac bardzo różnorodnych, ale wyraźnie czerpiących z podobnych założeń kompozycji, klimatu i często podobnych pod względem technicznym. Wprowadzony przeze mnie podział w przypadku wielu prac może wydać się sztuczny, niemniej jednak jest na tyle wyraźny ze pozwala na przedstawienie w czytelny sposób prądów i kierunków w jakich rozwija się abstrakcja 3d. Kisiel – czyli efektowny render jako podstawa pracy 
Chyba każdy grafik w którego rączki trafi zabawka w postaci nowego programu do grafiki 3D jeszcze przed otwarciem książeczki do nauki jego obsługi, przed sięgnięciem do tutoriali, rzuca się na niego z radosnym okrzykiem „ciekawe co to cacko potrafi. Seria przypadkowych, nieskoordynowanych ruchów doprowadza najczęściej do „wymodelowania” bulwersującej sceny gwałtownej orgii brył. Po dokładnym oteksturowaniu elementów, trzygodzinnym oczekiwaniu na pierwszy render otrzymujemy plik wynikowy, który stanowi zaczątek abstrakcji 3d z pierwszej opisywanej grupy. Głównym elementem pracy w tym wypadku jest wyrenderowana efektowna scena. Przy modelowaniu, w większości przypadków, wychodzi się z jednej ze standardowych brył jakie oferują programy 3d. Efekt osiągamy doprowadzając do powstania łagodnych wijących się form. Są one budowane z jak największej ilości elementów (poligonów). Przy teksturowaniu twórcy opierają się najczęściej na błyszczących, gładkich powierzchniach z delikatnymi odbiciami. Cel jest prosty - render ma powalać na kolana, z ekranu ma bić orgia barw i niesamowitych kształtów. Sama kompozycja i dbałość o zachowanie realizmu perspektywy schodzi na dalszy plan. W przypadku ”kisielu” zasadniczo ogranicza się obróbkę obrazka w programach do grafiki rastrowej. W tego typu pracach minimalizuje się również wykorzystania tworzonego przy pomocy tych programów światła. Ilość i nasycenie wektorami i drobnymi elementami 2d jest w przypadku tej grupy bardzo różnorodna. W pewnym sensie ta grupa jest najłatwiejsza do tworzenia, wymaga najmniej wkładu własnego a głównym czynnikiem przechwałek autorów kisieli jest czas renderowania się sceny (im dłużej tym lepiej) i ilość poligonów z jakich składa się obiekt. Mimo to, tego typu prace często są bardzo wartościowe a już na pewno efektowne. Kosmiczny obrazek – Przestrzeń ograniczona światłem i bryłami 
Kolejnym stopniem skomplikowania abstrakcji jest przekształcenie obrazka w wyimaginowany „kosmiczny” krajobraz.. W tym przypadku najczęściej odnajdujemy klasyczne rozwiązanie przestrzeni budowanej z zastosowaniem perspektywy z jednym, centralnym punktem zbiegu. Przestrzeń „obstawia” się renderami w taki sposób, aby uzyskać jak najwyraźniejsze wrażenie przestrzeni. Nie brakuje również bardziej skomplikowanych rozwiązań kompozycyjnych. W tej grupie znajdujemy prace, których efekt tworzony jest zarówno przy pomocy wyrenderowanych elementów jak i takie w których budowana jest przy pomocy efektów świetlnych. Te ostatnie tworzone są w photoshopie, lub podobnych programach. Autorzy używają w tym celu różnorodnych „pędzli” rozmyć i innych efektów. Najbardziej klasyczne potraktowanie tematu, to stworzenie cyfrowej „eksplozji”, gdzie kolejne plany budowane są z coraz mniejszą ilością światła, coraz ciemniejsze, a środkowy punkt kompozycji to mocno efektowna plama światła. Na jej tle często pojawiają się nierzeczywiste bryły przeplatające się ze światłem. Zasadniczo wrażenie w tego typu pracach buduje się przez odpowiednie nasycenie obrazka detalami, gdzie oglądający może odkrywać coraz to nowe efekty, elementy fragmentu pracy. W przeważającej części prac z tej grupy wektory mają drugorzędne znaczenie. Są raczej drobnym dodatkiem, który nie powinien zasłaniać właściwego obrazu. Zdechły mechaniczny kurczak – bryła jako dominanta kompozycji 
Charakterystyczną cechą trzeciej grupy prac w abstrakcji 3d jest starannie wymodelowana, czy też stworzona przy pomocy programu do grafiki 2d efektowna bryła. Sama kompozycja i układa obrazka w tym przypadku nie ma w większości przypadków imitować rzeczywistości, ale podkreślać abstrakcyjną formę. Podczas gdy w poprzednich dwóch grupach autorzy starają się stworzyć wrażenie przestrzeni, tutaj bardziej koncentrują się na rzeźbie pojedynczej bryły. Często tego typu prace tworzone są z bardzo skomplikowanych, bliższych grafice 3d obiektów. Często, również bryły są „symulowane” przy pomocy programów do grafiki rastrowej. Bardzo istotnym elementem jest w tym przypadku tło. Jest ono budowane po to, aby podkreślić bryłę, jej najciekawsze fragmenty. Znajdujemy tutaj jego różne odmiany od prostej ściany za dominującą bryłą do symulacji trójwymiarowych powierzchni czy też nawet nieba. Światło z reguły jest dużo mniej dynamiczne niż w poprzedniej grupie prac. Często jest znacząco ograniczane lub w ogóle niestosowane. W wielu przypadkach całość abstrakcyjnej sceny jest dokładnie wymodelowana w programie 3d, a jedynymi fragmentami 2D są wektory. 
W tej grupie największe zastosowanie znajdują wszelkiego typu drobne elementy graficzne, podkreślające dominujące fragmenty kompozycji i budujące klimat.
Remix Podział jaki starałem się Wam powyżej zaprezentować, nie jest oczywiście wiążący. Można znaleźć mnóstwo prac które nie dają się w tak łatwy sposób zaklasyfikować do którejkolwiek z grup. Wiele znajduje się gdzieś pomiędzy, czerpie z różnorodnych technik i stylów. Wydaje mi się że w każdej z zaprezentowanych opcji można odnaleźć interesujące wizualnie i technicznie obrazy. Sporo przyjemności sprawia tworzenie i odnajdywanie w dosyć oklepanym świecie abstrakcji 3d nowych technik i rozwiązań. Gwarantuje że pomimo ciągłych narzekań przy odrobinie dobrej woli każdy znajdzie tutaj coś dla siebie.
|
|
|
|